Το θρυλικό συγκρότημα «ΤΡΙΟ ΤΡΙΚΚΗ» και η διασκέδαση στα Τρίκαλα του 1950-60

Με αφορμή την αποψινή βράβευσή του στο Μουσείο Τσιτσάνη

 

Σήμερα το απόγευμα στις 7.30 στο Μουσείο Τσιτσάνη τα Τρίκαλα (δια μέσου του Δήμου Τρικκαίων) τιμούν το θρυλικό συγκρότημα «ΤΡΙΟ ΤΡΙΚΚΗ» το οποίο μεσουρανούσε στα Τρίκαλα από το 1949 και για πολλά χρόνια. Μάλιστα ακόμη και σήμερα τα μέλη του ζουν και… τραγουδάνε (στις παρέες τους) ακόμη! Πρόκειται για τους κ.κ. Γιάννη Μαυρομάτη, Μάρκο Γεωργίου και Γιώργο Κατσαρό (με τη σειρά που απεικονίζονται στη φωτό από το αρχείο του Σωτήρη Γοργογέτα).

Τον Φεβρουάριο του 2015 είχαμε κάνει ένα μικρό αφιέρωμα στο ΤΡΙΟ ΤΡΙΚΚΗ, στο περιοδικό «ΖΩ στα Τρίκαλα» που εξέδιδε ως ένθετο ο «διάλογος». Το αφιέρωμα βασίσθηκε σε στοιχεία που μας έδωσε ο κ. Σωτήρης Γοργογέτας και το αναδημοσιεύουμε σήμερα με αφορμή και την εκδήλωση, την οποία πρέπει να παρακολουθήσουμε όλοι μας.

ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΤΟ «ΤΡΙΟ ΤΡΙΚΚΗ»

Ένας από τους βασικούς σκοπούς ίου “ζω” είναι να “γνωρίσει” στους Τρικαλινούς του σήμερα πώς ήταν τα Τρίκαλα του χθες και ποιοι πρωταγωνιστούσαν στην κοινωνική, αθλητική, πολιτιστική αλλά και πολιτική ζωή του τότε. Σ’ αυτή μας την προσπάθεια, εκτός από το ένθετο “Τρικαλινές φωτο-ιστορίες”, του Σωτήρη Κύρμπα, το οποίο έχει κάνει ήδη εκατοντάδες φίλους, θέλουμε και την στήριξη όλων όσων έχουν φωτογραφικό υλικό από το παρελθόν αλλά και μνήμες.

Ξεκινώντας λοιπόν αυτή τη νέα στήλη φιλοξενούμε σήμερα τον κ. Σωτήρη Γοργογέτα, πασίγνωστο στους Τρικαλινούς για την αγάπη του στην λαϊκή παράδοση, το δημοτικό και λαϊκό τραγούδι, την λαϊκή τέχνη και με πλούσιο συγγραφικό έργο. Ο κ. Γοργογέτας με μεγάλη του χαρά ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα μας και λόγω και των ημερών, επέλεξε ως πρώτο θέμα παρουσίασης της ζωής στα Τρίκαλα του χθες να μας μιλήσει για ένα θρυλικό Τρικαλινό μουσικό σχήμα το “ΤΡΙΟ ΤΡΙΚΚΗ” και για ένα στέκι που δεν υπάρχει πια, την ΚΑΛΛΙΘΕΑ, στην οποία εμφανίσθηκε ως και ο Μάρκος Βαμβακάρης! H συζήτηση με τον κ. Γοργογέτα στηρίχθηκε οε υλικό του βιβλίου του “ΤΡΙΚΑΛΑ / ΟΣΑ ΘΥΜΑΜΑΙ», το οποίο είναι ένας αληθινός θησαυρός πληροφοριών για τη ζωή στα Τρίκαλα του 1945-1964.

 

ΤΟ “ΤΡΙΟ ΤΡΙΚΚΗ”

Κύριε Γοργογέτα, τέτοιες ημέρες (Τσικνοπέμπτη, Αποκριές, Χοροί Συλλόγων) οι Τρικαλινοί διασκεδάζουν κυρίως με δημοτικά συγκροτήματα αλλά και λαϊκά σχήματα, τα οποία αφθονούν στην περιοχή μας, που είναι γεννήτρα μουσικών. Τι συνέβαινε όμως τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια σ’ αυτόν τον τομέα στα Τρίκαλα;

Σωτ. Γοργογέτας: Πάντα τα Τρίκαλα ξεχώριζαν για τα μουσικά τους σχήματα. Και όσο δύσκολα και αν ήταν εκείνα τα χρόνια οι Τρικαλινοί έβρισκαν τρόπο να διασκεδάσουν. Σήμερα μου έρχονται ξανά στην μνήμη οι εμφανίσεις ενός συγκροτήματος που άφησε εποχή στην μουσική ιστορία των Τρικάλων, του “ΤΡΙΟ ΤΡΙΚΚΗ”. Το ΤΡΙΟ ΤΡΙΚΚΗ ήταν το πιο αγαπημένο μουσικό συγκρότημα των Τρικαλινών της εποχής εκείνης. Το 1948 δημιουργήθηκε το πρώτο ανεπίσημο Τρικαλινό Τρίο από τους Μάρκο Γεωργίου, Γιώργο ΙΙαπαστάθη και Γιώργο Κατσαρό.

Τραγουδούσαν και έπαιζαν κιθάρα καταπληκτικά, Στα τέλη του 1949 αποχώρησε από την παρέα ο Γιώργος Κατσαρός και ήρθε ο Γιάννης Μαυρομάτης (τραγουδιστής και κιθαρίστας). Το 1952 ο Γιώργος Παπαστάθης κλήθηκε να υπηρετήσει τη θητεία του στο στρατό. Ξαναγύρισε στο Τρίο ο Γιώργος Κατσαρός. Το 1955 κι ο Μάρκος Γεωργίου κλήθηκε να υπηρετήσει τη θητεία του στο στρατό. Τη θέση του στο Τρίο παίρνει ο Τάκης Σκαμπαρίνας, ένας θαυμάσιος τραγουδιστής και κιθαρίστας. Στα τέλη του 1956 φεύγει κι αυτός για φαντάρος. Μέσα στο 1957 ο Τάκης πεθαίνει. Τόσο νέος με πολλά όνειρα. Το ΤΡΙΟ ΤΡΙΚΚΙΙ αποτελείται πλέον από τους Γιώργο Κατσαρό, Γιάννη Μαυρομάτη και Μάρκο Γεωργίου. Το ΤΡΙΟ ΤΡΙΚΚΗ ήταν το κορυφαίο Τρικαλινό μουσικό συγκρότημα, που έγινε γνωστό όχι μόνο στα Τρίκαλα αλλά και στη Θεσσαλία και στην Αθήνα.

 

Το “ΤΡΙΟ ΤΡΙΚΚΗ” και η “ΚΑΛΛΙΘΕΑ”

Το ΤΡΙΟ ΤΡΙΚΚΙΙ εμφανιζόταν σε διάφορα κέντρα της εποχής. Ανάμεσά τους και το εξοχικό “ΚΑΛΛΙΘΕΑ”, το οποίο επίσης έγραψε ιστορία στην διασκέδαση των Τρικαλινών τις δεκαετίες του 1940- 1950. Η “ΚΑΛΛΙΘΕΑ” βρισκόταν πίσω και σε μικρή απόσταση από τη σημερινή ταβέρνα το “Χάνι”, όπου το Σούπερ – μάρκετ του Δ. Κίσσα. Ο τίτλος του εξοχικού μαρτυρεί την ομορφιά της περιοχής για τα χρόνια εκείνα. Μια περιοχή γεμάτη από περιβόλια και μεγάλα δέντρα και δίπλα σ’ αυτά ο φιδίσιος και πεντακάθαρος Αγιαμονιώτης με το μυλαύλακά του, που κατέληγε στον τεράστιο νερόμυλο του Ματσόπουλου. Παραπέρα τα πολλά γραφικά βυρσοδεψεία και τα δύο παλιά γεφύρια. Χαρακτηριστικό της “Καλλιθέας”, που της έδινε ακόμα περισσότερη ομορφιά, ήταν η τεράστια μουριά και η κληματαριά, που τα καλοκαίρια μαζί με το τρεχούμενο νερό του αρτεσιανού, πρόσφεραν δροσιά και ξεκούραση.

Εδώ δίπλα στην παλιά χαβούζα ο Αθ. Καραϊσκάκος, το 1946, θα στήσει το εξοχικό «Καλλιθέα». Τον Ιούνιο της επόμενης χρονιάς στον περίβολο θα δοθεί αρχαία παράσταση με το έργο του Σοφοκλή “Οιδίπους Τύραννος”. Όπως στους “Αμπελοκήπους”, έτσι κι εδώ, ο ίδιος κόσμος, ή ίδια διασκέδαση. Στα χρόνια του Εμφυλίου, ανάμεσα στις γλύκες νότες της μουσικής και στους χορευτικούς ρυθμούς του ταγκό και του βαλς πλανάται η αγωνία και ο τρόμος για όσα γίνονται και για όσα ακούγονται. Ανάμεσα στους θαμώνες, και μερικά ταλαιπωρημένα και ρυτιδωμένα πρόσωπα που ήρθαν για να ξεσκάσουν και να πιουν ένα ποτήρι κρασί. Εθνικόφρονες και κομμουνιστές, τα τραπέζια δίπλα – δίπλα, αλλά και απόμακροι, ο καθένας στο δικό του ιδεολογικό κόσμο. Κατάρα για την πατρίδα… ο ένας αδελφός αντάρτης στο κλαρί… και ο άλλος εθνικόφρονας, βασιλικός στη Χωροφυλακή. Τραγωδία που το βόλι μπορεί να έρθει και από τον αδελφό.

Η “Καλλιθέα” είχε την τιμή να φιλοξενήσει και το Μάρκο Βαμβακάρη για λίγα βράδια.. Το καλοκαίρι του 1953 διοργανώνει διαγωνισμό με παλιούς και νέους χορούς. Εδώ το καλοκαίρι του 1955 θα εμφανιστεί και το ερασιτεχνικό μουσικό συγκρότημα “Τρίο Τρίκκη” αποτελούμενο από τους I. Μαυρομμάτη, Γ. Κατσαρό και Μάρκο Γεωργίου, ο οποίος αργότερα θα αντικατασταθεί από το Δ. Σκαμπαρίνα. Την παρουσία τους στην αρχή την έκαναν σε χορούς και σε πάρτι και ήταν περιζήτητοι για το ταλέντο τους. Δάσκαλός τους ο Γ. Παπαστάθης, που είχε κατάστημα ποδηλάτων στο σημερινό πεζόδρομο της οδού Χατζηπέτρου.

Την πρώτη επαγγελματική τους εμφάνιση την έκαναν στο καφενείο “Εθνικόν”, σε χορό που διοργάνωσε ο ΕΜΟΤ, παραμονή των Χριστουγέννων του 1955. Επίσης το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου θα εμφανιστούν εθελοντικά και χωρίς αμοιβή στους “Αμπελοκήπους”. Ντιζέζ τότε στους “Αμπελοκήπους” ήταν η Ρένα Πάουρι, η οποία μάλιστα τους ενεθάρρυνε και τους παρότρυνε.

Σχετικές δημοσιεύσεις