Αντί για… μεζέδες, θα τσιμπήσει κυρώσεις ο Ακάν – Γράφει ο Σωτήρης Κύρμπας

(Και μια… ένσταση επί μιας εκτίμησης-αποτίμησης του κ. Χρήστου Λάππα)

 

Η επιτυχής απόκρουση της απροκάλυπτης τουρκικής επιθετικότητας τον τελευταίο ενάμιση μήνα, τόσο σε διπλωματικό όσο και σε επιχειρησιακό πεδίο, δείχνει -έστω και προς στιγμή- να φέρει αποτελέσματα.

Αυτή η απόκρουση επικεντρώθηκε σε δύο παράλληλες δράσεις:

Πρώτο (και πρωτεύον) αποδείξαμε ότι οι ένοπλες δυνάμεις μας μπορούν να αποτρέψουν τον οποιονδήποτε εισβολέα, έστω και αν απαιτηθεί βαρύς φόρος αίματος. Στο διάστημα που το πολεμικό ναυτικό και η αεροπορία μας βρέθηκαν απέναντι στους αντίστοιχους τουρκικούς μπορεί να μην είχαμε κάποιο σοβαρότερο θερμό επεισόδιο, όμως και “επακούμβηση” είχαμε και κάποια τουρκικά υποβρύχια το έβαλαν στα… πόδια και τα ελληνικά F-16 έκαναν “βόλτες” από την Ελλάδα μέχρι την Κύπρο. Ήταν τόσο χειρουργικά πετυχημένες οι αποστολές των Ενόπλων Δυνάμεών μας που ανάγκασαν τον Ερντογάν να ζητά από τους στρατηγούς του να βυθίσουν έστω ένα ελληνικό πολεμικό πλοίο, που ούτε και σ’ αυτό πέτυχε. Τελικά όχι μόνο… μεζές δεν γίναμε, αλλά ακόμη και ο ίδιος που το εκστόμισε, ατένιζε άπραγος χθες (από απέναντι) την Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας να απολαμβάνει την φιλοξενία του ελληνικού Καστελόριζου…

Δεύτερο (με βάση την αποτρεπτική δυνατότητα που περιέγραψα) δόθηκε η δυνατότητα στην διπλωματία μας να προχωρήσει (και ουσιαστικά να άρει στρατηγικές δεκαετιών) σε βήματα και συμμαχίες που θα έπρεπε εδώ και καιρό να είχαν θεσμοθετηθεί. Για την Ελληνοϊταλική και Ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών έχω ήδη αναφερθεί. Ήλθε και η Σύνοδος των Χωρών του Νότου όπου, παρόλο που λογικά η ελληνική κοινή γνώμη επικεντρώθηκε στις διαβουλεύσεις Μητσοτάκη-Μακρόν, συμμετείχαν επίσης οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων (εκτός της Ελλάδας και της Γαλλίας) της Κύπρου, της Ιταλίας, της Μάλτας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας που στην Κοινή τους Διακήρυξη τόνισαν την “πλήρη υποστήριξη και την αλληλεγγύη προς την Κύπρο και την Ελλάδα εν μέσω των επαναλαμβανόμενων παραβιάσεων της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων τους”. Κάτω από την πίεση πρωτίστως της Γαλλίας ακόμη και η Μέρκελ αναγκάζεται να αλλάξει στάση έναντι της Τουρκίας και να ακολουθήσει τις απόψεις του Βέμπερ, ενώ ανέλπιστα θετική είναι η αλλαγή στάσης της Ολλανδίας τις τελευταίες ημέρες.

Υπό αυτές τις προϋποθέσεις η επιβολή οικονομικών κυρώσεων κατά της Τουρκίας στην Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. στα τέλη Σεπτεμβρίου ήταν δεδομένη.

Υπό αυτό το πρίσμα η επιστροφή  του Oruc Reis στην Αττάλεια αναμφίβολα είναι αποτέλεσμα του εντατικού διπλωματικού παρασκηνίου των τελευταίων ημερών, είναι όμως πρωτίστως μια άτακτη υποχώρηση της Τουρκίας μήπως και αποφύγει τις οικονομικές κυρώσεις που θα αποτελούσαν ταφόπλακα στην ήδη καταβαραθρωμένη οικονομία της. Εκτός των άλλων, μην ξεχνάμε, ότι η οικονομία της δεν έχει… μηχανισμούς στήριξης (σε περιόδους βαθιάς κρίσης όπως η σημερινή) και ότι η ταχύτατη ανάπτυξή της τις προηγούμενες δεκαετίες οφείλονταν κυρίως στις ευρωπαϊκές εισροές κεφαλαίων (Ελλαδικών και Κυπριακών δυστυχώς μεταξύ άλλων), αλλά και της εκταμίευσης πλείστων ευρωπαϊκών προγραμμάτων όπως αυτό της διαχείρισης του μεταναστευτικού.

Εάν μάλιστα η Τουρκία αποφύγει (με κάποιον τρόπο) τις κυρώσεις, στρατηγικά είναι απολύτως σαφές, ότι η Άγκυρα υποχώρησε αλλά θα συνεχίσει τις πιέσεις και την επιθετικότητά της.

 

Υ.Γ. Σε μια αποστροφή του ο πρώην Δήμαρχος Τρικκαίων κ. Χρήστος Αντ. Λάππας, στο άρθρο του υπό τον τίτλο «Η σονάτα της Ακινησίας (Μία διαφορετική προσέγγιση των “ελληνοτουρκικών”)» στο προηγούμενο φύλλο του «διαλόγου», μιλά για “ήττα του Εθνολαϊκισμού με τη συμφωνία των Πρεσπών”.

Με όλον τον σεβασμό, δεν αντιλαμβάνομαι σε ποια ήττα αναφέρεται. Όσον αφορά τις μαζικότατες κινητοποιήσεις του ελληνικού λαού κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών -και εάν αναφέρεται στο μείζον- δηλαδή στην ματαίωση της υπογραφής μιας συμφωνίας που θεσμοθετούσε “μακεδονική” γλώσσα και εθνότητα, πράγματι δεν τα κατάφερε. Εξάλλου κανένα κίνημα παγκοσμίως δεν έχει πετύχει το μάξιμουμ των στόχων του.

Αντιθέτως ήττα υπέστη το κόμμα που υπέγραψε την συμφωνία (ΣΥΡΙΖΑ), ενώ με την συμβολή των… μακεδονομάχων εξαϋλώθηκε (πολιτικά) ο συνυπογράφων κ. Καμμένος όπως και ο εμπνευστής της κ. Κοτζιάς. Εξαϋλώθηκε επίσης πολιτικά και το μόρφωμα της Χρυσής Αυγής που ψάρευε πατριωτισμό με… ναζιστικό πρόσημο. Το κίνημα αυτό συνέβαλλε όμως κυρίως στην αφύπνιση της ελληνικής κοινωνίας σε θέματα πατριωτισμού έτσι ώστε να αναγκάσει ακόμη και την ελληνική (δεξιά) κυβέρνηση να αλλάξει 180 μοίρες την εξωτερική πολιτική της, αρχής γενομένης από τον Έβρο.

Δεν ήταν και λίγα για ένα κίνημα που κράτησε έναν μόλις χρόνο…

 

Από τον ΔΙΑΛΟΓΟ Τρικάλων της 14ης Σεπτεμβρίου 2020

 

Σχετικές δημοσιεύσεις