Νέοι καιροί, νέα ήθη

(Μια πρώτη ανάγνωση του φαινομένου Κασσελάκης)

 

Γράφει η Λένα Παπαντώνη

 

Την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο τα αποτελέσματα του δεύτερου γύρου των εσωκομματικών εκλογών στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι γνωστά οπότε δεν έχω εικόνα για το ποια ή ποιος βρίσκεται πλέον στο τιμόνι του . Αυτός ακριβώς είναι και ο κύριος λόγος που επιλέγω να γράψω τώρα διότι ο πρώτος γύρος και μόνο αρκεί για να εξαχθούν κάποια σημαντικά συμπεράσματα δίχως να αλλοιωθεί η αντίληψη της κατάστασης από το αποτέλεσμα. Τα συμπεράσματα αυτά δεν αφορούν μόνο στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ή στον χώρο της αριστεράς-κεντροαριστεράς αλλά στην εν γένει αντίληψη περί πολιτικής όπως έχει πλέον διαμορφωθεί και παγιωθεί σ ‘αυτήν την κατάσταση της μεταδημοκρατίας.

 

Είναι εντυπωσιακό και έχει σχολιαστεί από όλους το γεγονός ότι ένας άνθρωπος που εμφανίστηκε σχεδόν από το πουθενά, που δεν είχε απολύτως καμία σχέση με το κόμμα, που ελέγχεται ακόμη και για το αν είχε σχέση με το χώρο της αριστεράς γενικότερα όχι απλά διεκδίκησε την αρχηγία αλλά κατήγαγε έναν εκλογικό θρίαμβο φτάνοντας κοντά στην εκλογή του από τον πρώτο γύρο. Όπως προανέφερα η σύνταξη του κειμένου γίνεται πριν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων επομένως είναι πιθανό η ενεργοποίηση των κομματικών αντανακλαστικών των παλαιότερων στελεχών και κυρίως των εγγεγραμμένων μελών, τα οποία σε μάλλον σημαντικό ποσοστό απείχαν από την εκλογική διαδικασία της προηγούμενης Κυριακής, να οδήγησε σε ανατροπή.

 

Αυτό που θα έχει μείνει όμως είναι ότι ο κόσμος έδειξε με τη στάση του να αποζητά κάτι νέο, κάτι διαφορετικό, μια ανανέωση τόσο στο στελεχιακό δυναμικό όσο και στην εικόνα και την επικοινωνιακή πολιτική του κόμματος. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν όλοι όσοι στήριξαν τον κ. Κασσελάκη στον πρώτο γύρο είναι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε καν αν έχουν αριστερές καταβολές ή έστω αναφορές. (Όπως είπαμε αυτό ελέγχεται και για τον ίδιο, άρα…). Στην αποζητούμενη ανανέωση όμως η πολιτική αυτή καθ’ αυτή μάλλον δεν φαίνεται να έχει ιδιαίτερη σημασία. Είναι σαφές ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης φέρει-και θα φέρει για πολύ καιρό-βαθιά τραύματα οφειλόμενα εν ολίγοις στην αδυναμία της προηγούμενης ηγεσίας να αντιληφθεί, να κατανοήσει, να αναλύσει και να αντιμετωπίσει τα λάθη που οδήγησαν στην εκλογική κατάρρευση.

 

Όλο αυτό δεν μετριάστηκε με την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα από την ηγεσία αλλά συνοδεύει όσα πρόσωπα συμπορεύτηκαν μαζί του -συμπεριλαμβανομένων και των νυν διεκδικητών της ηγεσίας. Αυτομάτως λοιπόν η απουσία σύνδεσης του κ. Κασσελάκη με το προηγούμενο καθεστώς του έδωσε ένα μεγάλο μπόνους. Και αυτό γιγαντώθηκε με την – σεμιναριακού επιπέδου- επικοινωνιακή στρατηγική του η οποία απείχε παρασάγγας από τις αντίστοιχες των αντιπάλων του. Και, εδώ είναι το σημαντικό, μπορεί για τις παλαιότερες γενιές η πολιτική συζήτηση, τα προγράμματα, οι θέσεις, οι απόψεις, οι προτάσεις να έχουν ακόμη νόημα και σημασία αλλά στη μεταδημοκρατία μας όπως είπαμε η εικόνα είναι αυτή που παίζει τον κυρίαρχο ρόλο ακόμη και σε χώρους που –θεωρητικά- έχουν μεγαλύτερη σύνδεση με την ουσία, με το είναι και όχι με το φαίνεσθαι.

 

Μιλάμε εξάλλου για μια εποχή, για μια γενιά που μεγάλωσε και μεγαλώνει μπροστά σε μια οθόνη, που τα μηνύματα που λαμβάνει και καλείται να επεξεργαστεί πρέπει να είναι στοχευμένα και περιεκτικά. Οτιδήποτε μακροσκελές και υπεραναλυτικό απορρίπτεται με συνοπτικές διαδικασίες. Δεν μπαίνω στη διαδικασία να αναλύσω αν αυτό είναι σωστό ή λάθος-παρ’ότι έχω άποψη η οποία, αν θέλετε, τείνει ξεκάθαρα προς το δεύτερο. Απλώς το παραθέτω ως γεγονός-το οποίο όλοι μας βιώνουμε και το οποίο ερμηνεύει σε σημαντικό βαθμό το φαινόμενο Κασσελάκης. (Ας μην ξεχνάμε ότι η εικόνα και η επικοινωνία με τη γλώσσα της νέας γενιάς έδωσε εκλογική ώθηση και στον κ. Κουτσούμπα κατατάσσοντάς τον στις κορυφαίες θέσεις της δημοφιλίας μεταξύ των πολιτικών αρχηγών.

 

Μήπως οι νέοι άρχισαν ξαφνικά να θέλγονται από τις θεωρίες του Μαρξ και του Ένγκελς; Δύσκολο να το πιστέψει κανείς.) Φυσικά υπήρξαν και άλλοι παράγοντες που γιγάντωσαν το φαινόμενο αυτό όπως η ενδεχόμενη προσδοκία των ψηφοφόρων για επανάληψη του «θαύματος Τσίπρα» κάποια χρόνια μετά. Σε κάθε περίπτωση οι εξελίξεις στο χώρο είναι ιδιαιτέρως σημαντικές διότι κάθε πολιτεία χρειάζεται πλην της κυβέρνησης και μια ισχυρή αντιπολίτευση ικανή να ασκεί τον ελεγκτικό ρόλο της. Με τα μαχαίρια να έχουν βγει ακονισμένα από τα θηκάρια τους το σενάριο της διάσπασης του χώρου φαντάζει εξαιρετικά πιθανό με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για την περαιτέρω κοινοβουλευτική παρουσία-στην οποία μάλιστα μόνο με καραμπόλες και συμφωνίες θα συμμετέχει ο ίδιος ο κ. Κασσελάκης.

 

Σε αναμονή λοιπόν και εδώ θα είμαστε για να το συζητήσουμε περαιτέρω.

Σχετικές δημοσιεύσεις