Μήπως είναι ακόμη χειρότερα τα πράγματα για το πολιτικό μας σύστημα;

Προβληματισμοί για την αποχή, τον ανασχηματισμό, την κεντροαριστερά

 

|Γράφει ο Χρήστος Λάππας, πρώην δήμαρχος Τρικκαίων

 

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,

«υπάρχω?» λες, κ´ ύστερα «δεν υπάρχεις!»

………….

αν……         ,ένας επέθαινε από αηδία…….

Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,

θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

Κ.Γ.Καρυωτάκης, «Πρέβεζα».

 

Πολύ αυθόρμητα, ακούγοντας τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών, γλίστρησε στο συνειδητό μου το ποίημα τού Καρυωτάκη και ιδιαίτερα οι μνημονευόμενοι στίχοι!.

Η πρωτόγνωρη, όσο και θηριώδης, αποχή αλλά για πολλούς αναμενόμενη, έβαλε -επί τον Τύπον των ήλων- το υπαρξιακό, για το πολιτικό σύστημα, ερώτημα: υπάρχω ή δεν υπάρχω;

Μήπως τα πράγματα είναι χειρότερα και δεν βρισκόμαστε μπροστά σε μια χαλάρωση της δημόσιας συμπεριφοράς μας, ως προς την αναγκαιότητα και την ίδια τη Φύση της Συμμετοχικής -Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, αλλά ζούμε το θανατηφόρο όνειρο και την ολοσχερή παραίτηση, από τις υποχρεώσεις μας ως Πολιτών;

Πνέει τα λοίσθια το πολιτικό μας σύστημα;

Γιατί οι πολιτικοί θεσμοί απολιθώνονται και αποσυντίθενται, όταν η συγκατάθεση του Λαού παύει να τούς υποστηρίζει και να τούς προστατεύει. Αντλούν τη δύναμή τους, την ισχύ Τους, από την υποστήριξη του Λαού (εκ του Λαού κι όχι εκ του πατρός-ηγεμόνος εκπορευόμενα!!!.) κι αυτή η ισχύς υλοποιείται, μόνον εκεί, που τα λόγια και τα έργα δεν έχουν πάρει διαζύγιο.

Το ερώτημα πάντως παραμένει! Πώς φτάσαμε ως εδώ; Πως οδηγηθήκαμε, στην απαξίωση της Πολιτικής, στη μετάλλαξη τού ενεργού Πολίτη, σε πολίτη-θεατή;

Ισχυρίζονται πολλοί, και μάλλον έχουν δίκιο, ότι κυρίαρχη αιτία, είναι ο σύγχρονος Πολιτισμός της Επικοινωνίας.

Αξιοποιώντας την μαζικότητα της επικοινωνίας (ΜΜΕ, Διαδίκτυο, τικ-τοκ κ.λπ.) και έχοντας τον έλεγχό τους οι οικονομικές ελίτ, χτίζουν την δική τους μυθοπλασία, δημιουργούν την σύγχυση ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό.

Με την παντοκρατορία της εικόνας, αλλοιώνουν την εσωτερικότητα τού Ανθρώπου και τον κώδικα Αξιών του και ως σύγχρονοι εικονολάτρες παραγνωρίζουμε τη σχέση του αληθινού με το ψεύτικο, με την εσωτερίκευση μιας αλυσίδας πεποιθήσεων, που οδηγεί στην εξασθένιση της εμπιστοσύνης στην πολιτική και του Πολιτικού πάθους.

Έτσι στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της απώλειας τού πολιτικού ελέγχου της Οικονομίας, που οδηγεί σε επιταχυνόμενες ανισότητες και αμύθητη συσσώρευση πλούτου στην κορυφή, αυτό ερμηνεύτηκε από την ελεγχόμενη και κυρίαρχη ενημέρωση, ως ευθύνη των πολιτικών κι όχι ως ευθύνη των μηχανισμών της αγοράς να στηρίξουν το κοινό καλό και την ευημερία των Πολιτών.

Εξ ου και το γνωστό troll: δεν υπάρχουν σήμερα ηγέτες!!!.

Από την ίδια λογική εκπορεύεται και ο γνωστός μύθος, της προτεραιότητας των προσώπων έναντι της προτεραιότητας της πολιτικής.

Έτσι βλέπουμε, μετά το ταπεινωτικό αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών, τον Πρωθυπουργό να επιδίδεται σε κάποιες αλλαγές προσώπων – Ιφιγένειες πάντα θα υπάρχουν, αν και με τον Μητσοτάκη ανακυκλώνονται συχνά – αλλά όχι και αλλαγές πολιτικών. Αυτός ο μίνι ανασχηματισμός, είναι ένα τίποτα, πού είναι πιο πραγματικό από το τίποτα (Μπέκετ)!!

Από κοντά και ένιοι-αλαφροίσκιωτοι * Πασόκοι, πού έθεσαν θέμα ηγεσίας, ως συνέχεια της Μητσοτακικής προπαγάνδας και της συστημικής ενημέρωσης, του γνωστού troll :δεν τραβάει ο Ανδρουλάκης!!.

Αυτομαστίγωμα, πολιτικός μαζοχισμός ή αγοραίος και ρηχός νεοφιλελευθερισμός;

Η προσχώρηση στην θεολογία των προσώπων και των προσωπικών στρατηγικών, ιδιαίτερα στο ΠΑΣΟΚ-με τις ανεκδιήγητες προσωπικές συμπεριφορές, από τον έκνομο Άκη ως τον φιλόδοξο (επιεικώς) Γιώργο -οδηγεί σε παραλυτική εσωστρέφεια και δεν απαντά στο βασικό πολιτικό πρόβλημα, την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος.

Και η κατάρρευση, δεν αφορά μόνο τούς πολιτικούς, αλλά και τούς πολίτες, δεν αφορά μόνο την Δημοκρατία, αφορά την ίδια τη Χώρα.

Αφορά κι αυτούς πού έστησαν μια παραεξουσία, εκτός Δημοκρατικού ελέγχου.

Εργαλειοποιώντας τον πολιτισμό της επικοινωνίας, φόρτωσαν την οιονεί χρεωκοπία της Χώρας, μ´ ένα ηθικολογικό λυντσάρισμα (ταυτίζοντας κάποια ελεεινά πρόσωπα με το όλον) στον έναν από τούς δύο πόλους του πολιτικού συστήματος, το ΠΑΣΟΚ.

Με την αιδήμονα σιωπή του ΣΥΡΙΖΑ βεβαίως, βεβαίως κι αφήνοντας την ΝΔ και τον Καραμανλή (τον Κώστα) στο απυρόβλητο, προφανώς δεν φανταζόταν τη συνέχεια, το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, ότι θα έρθει η σειρά τους, όπως δεν φαντάστηκαν τον Κασσελάκη, μετά τον Τσίπρα!! τί να πεις, τί να μιλήσεις;

Η στρατηγική της ιδιοκρατικής ελίτ (οικονομική ολιγαρχία και ΜΜΕ) να προωθήσει την πολιτική του ενάμισυ κόμματος, ο κυρίαρχος και αυτοδύναμος Μητσοτάκης και τα λοιπά αθροίσματα!!!.

Και απαίτησαν και τα πήραν όλα, μα όλα!!.

Ελάττωση της φορολογίας στους έχοντες, παραμονή της μνημονιακής έμμεσης φορολογίας, το μεγάλο πακέτο του Ταμείου Ανάκαμψης και Σταθερότητας, η ιδιωτικοποίηση της Υγείας ξεπερνάει το 40%,η ολοκλήρωση της ιδιωτικοποίησης της Παιδείας. Εβδομήντα δις μοιράστηκαν στην πρώτη τετραετία της Κυβέρνησης Μητσοτάκη (κι ας φώναζε ο Ανδρουλάκης που «δεν τραβάει», ότι δεν έμεινε στην Κυβέρνηση καμία δημοσιονομική μνήμη!!.), τώρα είναι απρόθυμη να βρει τρία δις για την ανασυγκρότηση της Θεσσαλίας.

Πίστεψαν ότι με την επίκληση τού φόβου, την σκέψη τού Μητσοτάκη στους ευάλωτους και τα pass ως παρηγοριά, μαζί με την εργαλειοποίηση των δημοσκοπήσεων θα διαιώνιζαν την στρατηγική του ενάμισυ κόμματος, την κυριαρχία Μητσοτάκη.

Τώρα ,ως τεθλιμμένοι συγγενείς, ας μην θρηνήσουν και πολύ, ας σκεφθούνε τι πρέπει να κάνουν!! Υπάρχει χρόνος, όσο η αντιπολίτευση θα βολοδέρνει στην εσωστρέφεια και θα λικνίζεται στην κοινωνία τού θεάματος!!

Υπάρχει όμως κάτι καινούργιο, ο Λαός έχει αποδιώξει την εργαλειοποίηση του φόβου και των δημοσκοπήσεων.

Οι προφήτες και οι δημοκόποι δεν πουλάνε πια, κανείς δεν ξέρει τι θα ξημερώσει! (οι αλαφροίσκιωτοι Πασόκοι, ούτε καν το υποψιάζονται).

*οι τρείς καμπαλιέρος του ΠΑΣΟΚ: ο ένας μετράει το μπόι του το ηλιοβασίλεμα, ο άλλος ένα πουκάμισο αδειανό και ο σεμνός, πρώην αυτοδιοικητικός.

Τρίκαλα 16/6 /2024

 

Σχετικές δημοσιεύσεις