Λένα Παπαντώνη: Ισοπεδώσεις

Θα συμφωνήσουμε, πιστεύω, πως υπάρχει χαώδης διαφορά ανάμεσα στην ολιστική και την ισοπεδωτική αντιμετώπιση ενός οιουδήποτε ζητήματος. Διότι ενώ η πρώτη επιχειρεί να μελετήσει κάθε κατάσταση συνολικά και από όλες τις πτυχές για να προχωρήσει εν συνεχεία σε στοχευμένες και εν τω βάθει λύσεις, η δεύτερη επιφέρει «λύσεις- πλημμύρα» που, κατά κανόνα, γεννούν περισσότερα προβλήματα από αυτά τα οποία έρχονται να αντιμετωπίσουν. Το θυμήθηκα-για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια- την προηγούμενη εβδομάδα με τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση της «οπαδικής βίας».

Είναι οξύμωρο αλλά οι ισοπεδώσεις για να αποκτήσουν έρεισμα χρησιμοποιούν σχεδόν πάντα την υπερανάλυση των εννοιών για να καταλήξουν σε εντελώς παραπλανητικά συμπεράσματα. Εν προκειμένω- και υπό την προϋπόθεση πως υπάρχει διάθεση να δούμε το ζήτημα στην ολότητά του- είναι σαφές πως δεν υπάρχει οπαδική βία αλλά βία που εκδηλώνεται εντός ή πέριξ των αθλητικών χώρων. Όποιος πιστεύει ότι το φαινόμενο αυτό έχει τη ρίζα και όχι την εκδήλωσή του στις οπαδικές προτιμήσεις πλανάται πλάνη οικτρά.

Αν ήταν τόσο απλή η εξήγηση τότε πως άραγε ερμηνεύεται η ολοένα αυξανόμενη ενδοσχολική βία; Η ενδοοικογενειακή βία; Η-ιδίως διαδικτυακή- εκτός ορίων λεκτική βία; Η διαχρονικά παρούσα φυλετική και έμφυλη βία;  Ας μη γελιόμαστε. Η βία είναι ένα πολύπλοκο φαινόμενο με βαθύτατες κοινωνικές ρίζες και πολλά παρακλάδια και εκδηλώσεις. Η βία είναι πρωτίστως θέμα παιδείας, ανατροφής, νοοτροπίας, προτύπων  και, παντού και πάντα, θέμα έντονων κοινωνικών ανισοτήτων. Σε κάθε απόπειρα αντιμετώπισής της όμως βλέπουμε τα ίδια, τα ανάλογα αν θέλετε, αποσπασματικά ημίμετρα. Εν προκειμένω μέτρα όπως το οριζόντιο κλείσιμο των γηπέδων-αλήθεια πόσες μνήμες του πρόσφατου παρελθόντος ανασύρει αυτό το «οριζόντιο»!- το μόνο που κάνουν είναι να μεταθέτουν το πρόβλημα σε άλλους χώρους.

Αν αυτό θεωρείται λύση, αν έτσι καθαρίζουμε τότε σηκώνω τα χέρια μου απελπισμένη. Αν η ισοπέδωση λύνει προβλήματα τότε να κλείσουμε σχολεία και Πανεπιστήμια και να επιβάλλουμε ευγονική και έλεγχο γεννήσεων. Υπερβολή; Δεν το ξεκίνησα εγώ. Σκεφτείτε πως οι δύο πρόσφατοι θάνατοι νεαρών οπαδών δεν συνέβησαν εντός γηπέδου. Ο ένας μάλιστα συνέβη στα σκαλιά μιας πολυκατοικίας. Κάτι άλλο λοιπόν οπλίζει τα χέρια νέων ανθρώπων, κάτι άλλο φανατίζει τη σκέψη τους και την κατευθύνει σε εντελώς λανθασμένα και άκρως επικίνδυνα μονοπάτια. Δεν εμφανίστηκε ξαφνικά και από το πουθενά η βία στους αθλητικούς χώρους. Μια νεολαία που μεγαλώνει σε μια κοινωνία με στρεβλά πρότυπα, μια νεολαία που της επιβάλλεται να αγαπήσει την πολυτέλεια αλλά συντηρείται-και αυτό υπό όρους-από επιδόματα, μια νεολαία που θεωρεί τη μόρφωση απολύτως περιττό εφόδιο, που κοιτάει στο μέλλον και βλέπει μόνο σκοτάδι, μια νεολαία που βλέπει στην φυγή-είτε από τον τόπο της είτε από την πραγματικότητα μέσω άλλων «οδών»- τη μόνη απτή λύση, είναι μια νεολαία που εύκολα θα αναπτύξει μίσος.

Μίσος φυλετικό, έμφυλο, ταξικό, οπαδικό. Ίσως η μόνη διαφορά της βίας στον αθλητισμό σε σχέση με αυτή στην οικογένεια ή στους χώρους εκπαίδευσης είναι ότι εκεί υπάρχει ευκολότερα ομαδοποίηση, στρατολόγηση και κατεύθυνση σε συγκεκριμένους στόχους. Αλήθεια αυτό δεν θυμίζει εποχές Χρυσής Αυγής που η σκοτεινιά της πλάκωνε τις γειτονιές της Αθήνας-κυρίως αλλά όχι μόνο; Δεν είναι επομένως λύση τα οριζόντια μέτρα. Δεν μπορεί να «θέτουμε τον ασθενή εις τον γύψο» και να αναμένουμε θεραπεία. Ιστορικά η αποτυχία είναι εξασφαλισμένη. Και για όσους σπεύσουν να μιλήσουν για το «Θατσερικό θαύμα» της δεκαετίας του ’80, τότε που η βάρβαρότητα της πολιτικής της είχε γεννήσει στρατιές ανέργων που εκτονώνονταν στα γήπεδα, σας παραπέμπω σε αναζήτηση άρθρων στο διαδίκτυο που καταρρίπτουν άπαξ και δια παντός τον μύθο των «επιτυχημένων οριζόντιων απαγορεύσεων».

Διότι και τότε-και μέχρι την συντονισμένη αντιμετώπιση του προβλήματος από τον Λόρδο Τέϊλορ-το μόνο που είχε καταφέρει η ισοπεδωτική αντιμετώπιση ήταν να μεταφέρει τη βία στις παμπ και τους δρόμους-κάτι που, μάλλον, δεν ενοχλούσε την «Σιδηρά κυρία». Το βέβαιο είναι πως σε κανέναν δεν αρέσει αυτό που βλέπουμε. Όχι μόνο στα γήπεδα αλλά παντού. Και, προφανώς, δεν κόπτομαι για τα συμφέροντα του κάθε διαπλεκόμενου που κρύβεται πίσω από ένα σωματείο για να τα προωθήσει.  Δεν με απασχολεί διόλου αν ο χ, ψ πρόεδρος και οι αυλικοί του θα χάσουν εκατομμύρια. Αν προέκυπτε από κάπου ότι μια τέτοια «τιμωρία»- σε εισαγωγικά διότι ειλικρινά αναρωτιέμαι τι πιστεύουν ότι θα αλλάξει σε δυο ή τρείς μήνες από τώρα- θα είχε αποτέλεσμα θα την υποστήριζα με όλες τις δυνάμεις μου. Όπως όμως δεν πιστεύω ότι η πρόσφατη, συλλήβδην, στοχοποίηση χιλιάδων επαγγελματιών ως φοροφυγάδων θα λύσει το πρόβλημα της φοροδιαφυγής έτσι δεν πιστεύω ότι το κλείσιμο των γηπέδων θα εξαλείψει τα φαινόμενα βίας. Είναι μάλιστα πέραν των ορίων του αστείου και αγγίζει αυτά του εμπαιγμού το να κλείνουν μόνο τα γήπεδα ποδοσφαίρου της Α’ Εθνικής κατηγορίας! Λες και όσοι σκοπεύουν να προκαλέσουν επεισόδια δυσκολεύονται να βρουν άλλα μέρη και γήπεδα για να τελέσουν τις «ομορφιές» τους.

Για όσους δεν το γνωρίζουν τα σοβαρότερα μαζικά επεισόδια των τελευταίων ετών έγιναν σε αγώνες βόλλευ και πόλο γυναικών. Ας σοβαρευτούμε λοιπόν. Και ας έχουμε και κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μας πως όταν ο 28χρονος απόφοιτος σχολής μαγειρικής, που έχει γράψει χιλιάδες ώρες σε εστιατόρια με τρεις και εξήντα βλέπει να υμνείται η συνομίλική του νέα σεφ της Βουλής που τυγχάνει συγγενής-και με ίδιο μάλιστα επώνυμο-  του πρωθυπουργού,  μάλλον κάπου θα ψάξει να εκτονώσει την οργή του.

Σχετικές δημοσιεύσεις