Κιτς πανηγυράκια, χασμουρητά και άφθονη υποκρισία

(Πως πέρασε και αυτό το ευρωπανηγύρι…)

  • Γράφει η Λένα Παπαντώνη

 

Την εβδομάδα που μας πέρασε οι δύο πόλεμοι στην ευρύτερη περιοχή μας -πόλεμοι στους οποίους, ας μην ξεχνάμε, έχουν φορτωθεί όλες οι αμαρτίες και στρεβλώσεις της καθημερινότητάς μας- συνεχιζόντουσαν κανονικά με την πολιτισμένη Ευρώπη να συνεχίζει να στέκει περήφανα στην «σωστή πλευρά της ιστορίας». Η μεγαλύτερη σφαγή αμάχων του 21ου αιώνα εκτυλίσσεται κάτω από τις χλιαρές αντιδράσεις του Δυτικού κόσμου και η όποια ηθική νομιμοποίηση της Ισραηλινής επέμβασης λόγω της θηριωδίας του Οκτωβρίου από πλευράς Χαμάς έχει προ πολλού χαθεί εξαιτίας της  ασύμμετρης αντίδρασής τους που μόνο με τις εις βάρος τους θηριωδίες του παρελθόντος μπορεί πλέον να συγκριθεί.

Τίποτε όμως από αυτά δεν πτοεί τον ελεύθερο δυτικό κόσμο-γιατί άλλωστε- από την ετήσια μάζωξη του Ευρωπαϊκού τσίρκουλου με σκοπό την ακραία επίδειξη της κιτς πλευράς του. Υπό άλλες συνθήκες δεν θα το χαρακτήριζα κακό. Ομολογώ ότι και για μένα αποτελεί την ετήσια «ένοχη» απόλαυσή μου. Μια χαλαρή βραδιά μπροστά στην τηλεόραση με ποτάκι και χαβαλέ. Φέτος όμως η πανταχού παρούσα Ευρωπαϊκή υποκρισία ξεπέρασε τα όρια και ενόχλησε.

Ήταν 2 μόλις χρόνια πριν όταν η Eurovision απέκλειε τη Ρωσία από τη διοργάνωση, μια ημέρα μετά την εισβολή της στην Ουκρανία κατόπιν σχετικού αιτήματος από τους κρατικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς χωρών που συμμετείχαν στον διαγωνισμό όπως η Ισλανδία, η Φινλανδία, η Νορβηγία και η Ολλανδία, αίτημα που έγινε άμεσα αποδεκτό από την EBU. Τότε από επίσημα χείλη υπήρξε η ενημέρωση πως ο αποκλεισμός της Ρωσίας  στοχεύει στην προάσπιση των βασικών αξιών της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αποτελούν τον πυρήνα του πνεύματος της διοργάνωσης. Αξίες που προφανώς  πήγαν περίπατο φέτος με την απόρριψη ανάλογου αιτήματος για τον αποκλεισμό του Ισραήλ.

 Διότι προφανώς οι χιλιάδες σφαγιασθέντες Παλαιστίνιοι δεν μετράνε το ίδιο με τους Ουκρανούς για την «Ευρώπη του πολιτισμού και των αξιών». Και η απολιτίκ Eurovision που δεν έχει πρόβλημα να πάρει θέση-καλώς-υπέρ της LGBTQ+ κοινότητας και να τοποθετήσει τη σημαία του ουράνιου τόξου δίπλα στις σημαίες των χωρών, απαγορεύει αυστηρά και δια ροπάλου την εμφάνιση συμβόλων που παραπέμπουν στην Παλαιστίνη (σημαίες, μαντήλια κλπ).

Την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο δεν γνωρίζω πως έχει εξελιχθεί η βραδιά του διαγωνισμού. Οι πλέον «ακραίες» αντιδράσεις έναντι της ευρωπαϊκής υποκρισίας ήταν η προκλητική  στάση του Ολλανδού εκπροσώπου έναντι της Ισραηλινής τραγουδίστριας κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου και τα χασμουρητά της δικής μας την ίδια ώρα. Ειδικά τα τελευταία ξεσήκωσαν τις γνωστές θύελλες στην Ελληνική μεριά του Χ με ένθεν κακείθεν αντιδράσεις-με κορυφαία την «δεν εξουσιοδοτήσαμε ως χώρα  αυτήν την αισχρότητα», φράση που με έκανε να αναρωτιέμαι πότε εξουσιοδοτήσαμε την αθρόα αποστολή στρατιωτικού εξοπλισμού στην Ουκρανία και την άνευ όρων στήριξη του καθεστώτος Νετανιάχου. Τέλος πάντων αναγνωρίζω ότι δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να αναζητάς επαναστάσεις από θεσμούς που συνειδητά επενδύουν στην ελαφρότητα. Εξάλλου το μέγεθος της Ευρωπαϊκής υποκρισίας φαίνεται και από το γεγονός ότι ανάλογη στάση επιλεκτικών αποκλεισμών έχει τηρήσει και σε θεσμούς με μεγαλύτερη λαϊκή απήχηση και διείσδυση όπως ο αθλητισμός (ποδόσφαιρο, μπάσκετ κλπ).

Όσες φορές και να το δεις όμως δεν μπορείς να μείνεις ψύχραιμος όταν διαπιστώνεις ότι οι απανταχού «ευαίσθητοι» ενοχλούνται και προσβάλλονται από «λάθος» σημαίες ή…χασμουρητά αλλά όχι από εν εξελίξει γενοκτονίες. Και μπορεί αυτού του τύπου η επιλεκτική ευαισθησία να χρήζει ψυχιατρικής μελέτης αλλά όταν αφορά όλους μας δεν μπορεί να περνά ασχολίαστη.

 

 

Σχετικές δημοσιεύσεις