Το κλήμα…..κι ο γάιδαρος – Γράφει ο Χρήστος Αντ. Λάππας, πρ. Δήμαρχος Τρικκαίων

Ήταν στραβό το κλήμα(της Πολιτικής),το ‘φαγε κι ο γάιδαρος (της παραπολιτικής), κι είμαστε όλοι μια ευχάριστη ατμόσφαιρα! Η πολιτική, ο δημόσιος Λόγος, κορυφαίοι Θεσμοί, ξανά στο ίδιο έργο θεατές. Η επιστροφή στο βάλτο της παραπολιτικής, με πολιορκητικό κριό-μια ηθικολογία, χωρίς ηθική-ξαναγίνεται το πολιτικό best seller στα ΜΜΕ. Τα προβλήματα στην οικονομία, από την κρίση του κορονοϊού -η ραγδαία επέκταση της φτώχειας, η ανεργία, η αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας, ο κίνδυνος για νέα περικοπή των συντάξεων, ο τρόπος κατανομής των πόρων του Ταμείου Ανάπτυξης, με τον γνωστό-παραδοσιακό πελατειακό τρόπο (κατόπιν ενεργειών μου) ή μέσα από τον Δημοκρατικό-συμμετοχικό τρόπο, με την ποιοτική λειτουργία των Θεσμών, μπορούν να περιμένουν. Αντί του διαλόγου για τα μεγάλα προβλήματα της Χώρας, η συνωμοσιολογία, η πρακτορολογία, οι φαντασιώσεις και οι εμμονές.

Αλήθεια, σε τι μπορεί να επηρεάσει τη ζωή μας, τη ζωή μου, η παιδαριώδης πολιτική συμπεριφορά του κ. Παππά, και η ευτέλεια του διαλόγου του με τον κ. Μιωνή -που είχα την υπομονή και τον μαζοχισμό – να τον διαβάσω ολόκληρο, πέρα από την πολιτική διαπίστωση, ότι τόσος ήταν! Ο υποτιθέμενος εμπνευστής και εμψυχωτής του παρακράτους, δεν μπόρεσε ,ούτε καν, να προστατεύσει τον εαυτό του από την παγίδα που του έστησαν! Γιατί όμως, ένα περιθωριακό ζήτημα ,καταλαμβάνει τόσο χώρο στην φαντασιακή-μεντιακή μας πραγματικότητα, γιατί ένα “εν διανοία” και όχι έργο, παρακράτος κυριαρχεί στο δημόσιο λόγο, στον θεσμικό κι όχι μόνο δημόσιο διάλογο;

Σε κρίσιμα και εκ του πονηρού ερωτήματα, ας προστρέξουμε στην Ιστορία και ιδιαίτερα στην πανουργία της Ιστορίας. Ας θυμηθούμε τον μύθο του από Βορράν κινδύνου, τον μύθο του Ασπίδα, το βρώμικο 89, κ.λπ., πάνω στους οποίους έκτισε την πολιτική της κυριαρχία η συντηρητική παράταξη. Σχεδόν πάντα στον φαντασιακό χώρο της Ηθικής, πιο σωστά της ηθικολογίας, ήταν ο προνομιακός της χώρος της πολιτικής αντιπαράθεσης. Ο χώρος της πολιτικής, χωρίς Πολιτική, είναι ο χώρος της παραπολιτικής. Για να μην αναφερθώ, στην πρόσφατη Τσοχατζοπουλιάδα, που οδήγησε μία ολόκληρη παράταξη σε κατάρρευση, μέσα από την ανεπαίσθητη γενίκευση, της ατομικής ηθικής ευθύνης, σε απαράδεκτη συλλογική ηθική ευθύνη, μέσα από την ταύτιση, κάποιων βρόμικων πασόκων, με το “βρώμικο” ΠΑΣΟΚ.

Στην εποχή, της παντοδυναμίας της επικοινωνίας, όπου η ενημέρωση (με ή χωρίς εισαγωγικά) χειραγωγεί την κοινωνία, μόνο ένα παρακράτος -με πραγματική ισχύ- έχει νόημα να στηθεί, το παρακράτος της παρά-πληροφόρησης (από το ρόπαλο του Γκοτζαμάνη, στο ρόπαλο των ψευδών ειδήσεων και της παραπολιτικής). Παρακράτος, σαν αυτό του υπερφίαλου και ματαιόδοξου κ.Παππά, είναι για γέλια και για κλάματα (τώρα για ποιον τα γέλια και για ποιόν τα κλάματα δεν χρειάζεται να σας το πω).

Ας είμαστε τουλάχιστον υποψιασμένοι, για να μην επαναλάβουμε, το του Βάρναλη, κι εσύ Λαέ βασανισμένε, πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε.

 

Από την εφημερίδα ΔΙΑΛΟΓΟΣ την 29η/6/2020

Σχετικές δημοσιεύσεις