Τι μέλλει ή τι δέον γενέσθαι; (Ποια πρέπει να είναι η απάντηση του ΚΙΝΑΛ στην πρόταση Τσίπρα;) – Γράφει ο Χρήστος Αντ. Λάππας, πρ. Δήμαρχος Τρικκαίων

Τι μέλλει ή τι δέον γενέσθαι; Το ερώτημα στον πολιτικό χώρο της κέντρο-αριστεράς, στην ευρύτερη Δημοκρατική Παράταξη όπως παραδοσιακά λέγεται, φαίνεται ν’ αποκτά βαρύνουσα πολιτική σημασία. Η ενδημούσα αντιπαλότητα, ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ, εξακολουθεί να διακατέχεται από ακραία πόλωση, παρά τα διδάγματα της Ιστορίας.

Ο κ.Τσίπρας, είτε για λόγους στρατηγικής είτε για λόγους πολιτικής τακτικής, πρότεινε διάλογο στο ΚΙΝΑΛ από το forum των Δελφών. Δεν υπάρχει καμία δυνατότητα διαλόγου, δεν υπάρχει το πολιτικό πλαίσιο, απάντησε η ηγεσία του ΚΙΝΑΛ!!

Τι να ήθελε να πει ο ποιητής!

Και η απλή αναλογική, δεν είναι το καλύτερο πολιτικό πλαίσιο, πλαίσιο συνεννόησης και κοινής προσπάθειας και συμπόρευσης, μια από κοινού προσέγγιση των δύσκολων και δυσεπίλυτων προβλημάτων της χώρας, μια προσπάθεια για μία ακόμη Ευρωπαϊκή κανονικότητα; Αλλά μάλλον εδώ είναι “μπαλκάνια”-βαθιά Ανατολή, όπου κυριαρχούν, απολυταρχισμοί, μεσσιανισμοί, κομματικοί ναρκισσισμοί κι εγωισμοί, ότι τα καταφέρνουμε και μόνοι μας. Όταν η επικοινωνία έχει αναγορευτεί, σε απόλυτη προπαγάνδα, με το αζημίωτο βέβαια, μάλλον έχουμε φτάσει στο ολισθηρό σημείο, που όπως έλεγε ένας φίλος,”μας την έχουν στημένη από παντού”. Σύμφωνα δε, με τον Κυβερνητικό εκπρόσωπο-η επιχορήγηση των ΜΜΕ έγινε υπό την προϋπόθεση ότι τα μέσα αυτά λειτουργούν πληρώντας κριτήρια αντικειμενικότητας και αμεροληψίας-και ποιός κρίνει, αν πληρούνται τα κριτήρια, η ίδια η Κυβέρνηση φυσικά! Σουλτανισμός, ραγιαδισμός, πάντως Δημοκρατική Διακυβέρνηση Ευρωπαϊκής Χώρας, με κεντρώο και εκσυγχρονιστικό προφίλ Πρωθυπουργό, δεν είναι (ελέγχων και ελεγχόμενος το ίδιο πρόσωπο-Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει. έε ρέ γλέντια!)Κάπως έτσι, σ’ αυτό το κλίμα, ο μεν Κυριάκος γίνεται ο νέος Μεσσίας, ο δε Αγοραστός ο νέος Μωυσής που παίζει μπάλα μόνος του!

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στην πολύπαθη κεντροαριστερά, που σιγοβράζει μέσα στα αδιέξοδά της. Όπου για μεν το ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικό το διακύβευμα ανάμεσα στο μέλλει και το δέον γενέσθαι. Αντίθετα για το ΚΙΝΑΛ το δέον γενέσθαι φαίνεται να παίρνει υπαρξιακή διάσταση, αγγίζοντας το Σαιξπηρικό ,να ζει κανείς ή να μη ζει.

Μου προκαλεί εντύπωση, η εμμονή της ηγεσίας του, σ’ έναν πολιτικό αυτισμό -ούτε με τον έναν, ούτε με τον άλλον, που το οδηγεί σ’ αδιέξοδο, κατ’ ευθείαν στον τοίχο.

Η εντύπωση γίνεται απορία, για το πως, ξεκινώντας από τη σωστή Στρατηγική θέση της Εθνικής συνεννόησης, καταλήγεις στον πολιτικό απομονωτισμό, ούτε με τον έναν, ούτε με τον άλλον. Είναι γιατί σ’ ακολουθούν παλιομοδίτικα συνθήματα, ο Λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά, είναι γιατί δεν μπορείς να ξεπεράσεις τον ηθικό κανιβαλισμό ,από τον ΣΥΡΙΖΑ-το βρώμικο ΠΑΣΟΚ, σκάνδαλο Novartis -ή είναι γιατί, έπεσες στην παγίδα, και απαντάς στο κίβδηλο (για να μην πω στημένο) πολιτικά ερώτημα, με ποιον θα πας, και ποιον θ’ αφήσεις! Αλλά, γι αυτό το τελευταίο δεν αποφασίζεις εσύ δηλαδή το ΚΙΝΑΛ για να απαντήσεις, αλλά ο κυρίαρχος Λαός, τις αποφάσεις του οποίου, όπως έδειξες και στο παρελθόν, σέβεσαι με κυρίαρχο κριτήριο το Εθνικό και Δημόσιο συμφέρον, κι όχι το κομματικό.

Οφείλεις λοιπόν να σεβαστείς και την απόφασή του, στις τελευταίες εκλογές, να ξεπεράσεις τις κακοτοπιές και τα αγκάθια που η πανουργία της Ιστορίας και η μικροπολιτική έβαλαν στο δρόμο σου -αυτό είναι θέμα Ηγεσίας- και να ηγηθείς ενός Εθνικού-Προγραμματικού διαλόγου, που θα κατοχυρώσει την ηγεμονική θέση των προτάσεων σου στο Δημόσιο Λόγο .Ο πολιτικός γεροντοκορισμός, δεν μιλάω με κανέναν, ένα είναι σίγουρο που σε οδηγεί, στο μουσείο της Ιστορίας, με την πικρή γεύση να βλέπεις τα στελέχη σου, να λοξοδρομούν, άλλα προς τα αριστερά κι άλλα προς τα δεξιά. Το μέλλον δεν κτίζεται με αρνήσεις και αποκλεισμούς, αλλά με δημιουργικές προτάσεις. Και οι καιροί ου μενετοί.

Από την εφημερίδα ΔΙΑΛΟΓΟΣ την 22α Ιουνίου 2020

Σχετικές δημοσιεύσεις