Λένα Παπαντώνη: Οι συμψηφισμοί της φρίκης

Από το τρομακτικό Σάββατο της 7ης Οκτωβρίου και το ξεκίνημα των πολύνεκρων συγκρούσεων μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων επέλεξα, συνειδητά, να μην κάνω κάποιο σχόλιο. Ο λόγος δεν ήταν τόσο οι εν εξελίξει τοπικές εκλογές- καίτοι η σημαντικότητά τους ειδικά για την περιοχή μας θα μπορούσε να το δικαιολογήσει-αλλά το ότι ήθελα να την προσεγγίσω όσο το δυνατό πιο ψύχραιμα, με βάση τη λογική και όχι το θυμικό.

Άλλωστε το σοκ της είδησης, των ανατριχιαστικών περιγραφών  και των φρικιαστικών εικόνων από την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς στους οικισμούς του Ισραήλ ήταν τόσο ισχυρό που έκανε ακόμη και τους απανταχού πολέμιούς του να βυθιστούν σε μια αμήχανη αφωνία. Και στη συνέχεια ήρθε η αντίδραση των Ισραηλινών. Αναμενόμενη και εν πολλοίς δικαιολογημένη στη λογική ότι το πληγωμένο θηρίο αντιδρά πάντοτε με περισσή αγριότητα. Αναρωτιέμαι όμως. Ποιά πρέπει και μπορεί  να είναι αυτή η αντίδραση;

Υπάρχει αναλογική ποσόστωση στην επιστροφή ενός ακραίου χτυπήματος; Και αν ναι, πως μετριέται; Ρητορικά ερωτήματα φυσικά μιας και  η απάντηση συνολικά έχει ήδη δοθεί και είναι ασύμμετρη και υπέρμετρη. Ο λαός του Ισραήλ θρήνησε 1500 ψυχές αθώων αμάχων. Οι Παλαιστίνιοι θρηνούν ήδη τουλάχιστον 3πλάσιο αριθμό και η πολιορκία της Γάζας εξελίσσεται σε μια άνευ προηγουμένου-τουλάχιστον εδώ και πολλά χρόνια -ανθρωπιστική κρίση. Ομολογώ ότι αδυνατώ να εικάσω ποια θα ήταν προσωπικά η αντίδρασή μου και οι θέσεις μου αν- ο μη γένοιτο-βρισκόμουν στη θέση της μιας ή της άλλης πλευράς. Όμως ακριβώς αυτό το πλεονέκτημα μου επιτρέπει να σχολιάσω ότι ποτέ ένα λάθος δεν διορθώνεται με ένα άλλο λάθος και ποτέ μια θηριωδία δεν μπορεί και δεν πρέπει να δικαιολογεί μια επόμενη ή να δικαιολογείται από προηγούμενες.

Το Παλαιστινιακό ζήτημα είναι ιστορικά τεράστιο και οι ευθύνες του Δυτικού κόσμου κάθε άλλο παρά αμελητέες. «Είναι απαραίτητο να αναγνωρίσουμε ότι οι επιθέσεις της Χαμάς δεν συνέβησαν στο κενό. Οι Παλαιστίνιοι είναι εδώ και 56 χρόνια υπό ασφυκτική κατοχή. Έχουν δει τη γη τους να καταβροχθίζεται από εποικισμούς, να καταστρέφεται από τη βία, με την οικονομία τους παγωμένη, τον λαό εκτοπισμένο και τα σπίτια τους κατεδαφισμένα. Οι ελπίδες τους για μια πολιτική λύση σε αυτό το χάλι εξαφανίζονται. Το δράμα τους δεν μπορεί να δικαιολογεί τις απαράδεκτες επιθέσεις της Χαμάς και αυτές οι επιθέσεις δεν μπορούν με τη σειρά τους να δικαιολογούν συλλογική τιμωρία του παλαιστινιακού λαού από το Ισραήλ». Δεν τα λέω εγώ. Ο Γ.Γ. του Ο.Η.Ε. τα είπε. (Και γι’ αυτό ο Ισραηλινός πρέσβης στον ΟΗΕ ζήτησε την αποπομπή του με το επιχείρημα της ανοχής στην τρομοκρατία. Κλαυσίγελος).

Ποιος εχέφρων νους μπορεί να διαφωνήσει μαζί του; Με ποια λογική δικαιολογείται η σφαγή χιλιάδων παιδιών και η καταδίκη πολλών περισσότερων σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης- συνθήκες  που συχνά κάνουν τον θάνατο να φαντάζει λυτρωτικός; Ο πόλεμος-υποτίθεται πως-έχει κανόνες. Και όσο ένοχοι είναι αυτοί που χρησιμοποιούν αμάχους ως ανθρώπινες ασπίδες άλλο τόσο είναι και όσοι αδιαφορούν και τις στοχεύουν. Ή δίνουν σ αυτές τη «λύση» της μετανάστευσης σε περιβάλλον απολύτως ακατάλληλο έως εχθρικό για την ανθρώπινη ύπαρξη. Και βλέπω με θλίψη και προβληματισμό την ευκολία με την οποία διαλέγουμε πάλι πλευρά. «Να μην έχει μεγάλο ανθρωπιστικό κόστος η αυτοάμυνα του Ισραήλ».

Πόσο άστοχη δήλωση από πλευράς πρωθυπουργού! 5000 νεκροί άμαχοι ήδη στη λωρίδα της Γάζας εκ των οποίων 2000 τουλάχιστον παιδιά. Πόσο μεγαλύτερο όταν ακόμη και ΕΝΑ νεκρό παιδί είναι τραγωδία; Και, ξαναλέω, ένα νεκρό παιδί ΔΕΝ διορθώνεται με ένα άλλο νεκρό παιδί ως εκδίκηση. Επειδή αρχίζω να… με διαβάζω συναισθηματική σταματώ εδώ. Με μια ευχή. Να κλείσει το συντομότερο η πόρτα του παραλόγου που άνοιξε διάπλατα εκεί κάτω. Και μαζί με αυτή της Ουκρανίας… κάνει άσχημο ρεύμα. Και το παράλογο όταν πάρει φόρα και ξεχυθεί  παρασύρει τα πάντα και δύσκολα μαζεύεται. Και όχι πριν αφήσει βαθιές ιστορικές πληγές.

Σχετικές δημοσιεύσεις