Λένα Παπαντώνη: «Μεταρρυθμίσεις»

Εβδομάδα κινητοποιήσεων για τους ελευθεροεπαγγελματίες η περασμένη καθώς η κυοφορούμενη τους μετεκλογικούς -και μόνο- μήνες φορολογική «μεταρρύθμιση» έλαβε εσχάτως σάρκα και οστά με κάθε επισημότητα. Και η αγορά  βιώνει εν έτει 2023 ένα απόλυτο déjà vu με την επαναφορά -από την πίσω πόρτα και με ραφιναρισμένη ονομασία- των αντικειμενικών κριτηρίων φορολόγησης. Δεν είναι πρωτόγνωρο για την εν Ελλάδι πολιτική σκηνή το ότι  αυτό που ξεκίνησε με αθρόες προεκλογικές υποσχέσεις φορολογικών ελαφρύνσεων και άρσης των στρεβλώσεων τύπου τέλους επιτηδεύματος ολοκληρώνεται με μια πολιτική πιρουέτα που, ας μην κρυβόμαστε, κοροϊδεύει τις παραγωγικές τάξεις της χώρας και -για μια ακόμη φορά- τους στοχοποιεί στα μάτια της κοινωνίας ως ομάδες απατεώνων φοροκλεφτών.

Η σύγκριση μισθωτών-επαγγελματιών με σκοπό να προκύψει το ελάχιστο τεκμαρτό φορολογητέο εισόδημα των τελευταίων είναι ξεκάθαρα στρεβλή στη σύλληψή της. Δεν έχει κανένα νόημα να υπεισέλθω στο πλαίσιο ενός τέτοιου άρθρου σε οικονομοτεχνικές λεπτομέρειες -οι οποίες άλλωστε έχουν ωραιότατα αναλυθεί όλες αυτές τις ημέρες- οπότε θα μείνω στο ότι η σύγκριση αυτή παραβιάζει βασικές οικονομικές αρχές και χρησιμοποιεί άλματα λογικής για να στηρίξει εαυτόν. Το άλλο μεγάλο λάθος είναι η -για μια ακόμη φορά- πολιτική επιλογή της κινητοποίησης των κοινωνικών αντανακλαστικών. Η κυβέρνηση -παίρνοντας θάρρος από την εκλογική κυριαρχία της;- δεν διστάζει να στοχοποιήσει τους επαγγελματίες χαρακτηρίζοντάς τους συλλήβδην ως φοροφυγάδες και δείχνοντάς τους ως υπεύθυνους για τα οικονομικά δεινά της χώρας.

Φυσικά τώρα είναι αυτοί αλλά στα χρόνια της κρίσης -που κάποιοι δημιούργησαν με τις πολιτικές τους- ήταν κατά καιρούς οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι συνταξιούχοι, οι τεμπέληδες νέοι -που εν τέλει πήραν των ομματιών τους μπας και γλυτώσουν- και πάει λέγοντας. Σε κάθε περίπτωση σοβαρότητα και αίσθηση κοινωνικής δικαιοσύνης πάνε περίπατο. Και εγώ με το φτωχό μου το μυαλό αναρωτιέμαι: Αν αντί όλων αυτών των «εμπνεύσεων» προχωρούσαμε σε απλοποίηση του φορολογικού συστήματος και σε εφαρμογή ενός ενιαίου για κάθε Έλληνα πολίτη, με ίδιους όρους και ίδια ανταποδοτικότητα και ταυτόχρονα -προκειμένου να αποτραπεί η εκμετάλλευση μιας τέτοιας μεταρρύθμισης από επιτήδειους-  κάναμε χρήση όλων των, πολυδιαφημισμένων, ψηφιακών εργαλείων που, λέμε ότι, διαθέτουμε, πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα;

Έχω τόσο λάθος να πιστεύω ότι η αντιμετώπιση των πολιτών με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης είναι βασική προϋπόθεση για την ανάπτυξη ενός αισθήματος αμοιβαίου σεβασμού και εμπιστοσύνης και την εμπέδωση ορθής φορολογικής -και όχι μόνο- συνείδησης; Θα μπορούσα, ως μισθωτή, να… ποιήσω την νήσσαν αλλά ενοχλούμαι από τα πασαλείμματα και εκτιμώ ότι αυτό που διαφημίζεται ως λύση εν τέλει θα έχει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα για όλους. Και δεν με νοιάζει το ενδεχόμενο πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση αλλά δεν μπορώ να μείνω αδιάφορη στα όσα άσχημα προβλέπω για την οικονομία και κοινωνία.

Διότι πολύ φοβάμαι ότι αυτό θα φέρει κλείσιμο επιχειρήσεων, απώλεια θέσεων εργασίας, νέο κύμα φυγής άρα περαιτέρω συρρίκνωση του ενεργού πληθυσμού και εν τέλει βάθυνση της ύφεσης. Αν δε η κοινωνία τσιμπήσει το τυράκι του διχασμού και επιδοθεί στο παιχνίδι του αλληλοφαγώματος -όπως, δυστυχώς, διαφαίνεται- θα καταστήσει εαυτόν περισσότερο ευάλωτη στα κάθε είδους όρνεα που ορέγονται ευκαιρίες. Κασσάνδρα; Ο χρόνος θα δείξει…

Σχετικές δημοσιεύσεις