Η “φτωχή” γκαρνταρόμπα του Μανωλιού (και οι ηλίθιες με τη Ζήνα)

– Γράφει η Λένα Παπαντώνη

Η επικαιρότητα στη χώρα όπου ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα προσφέρει πάντοτε προς
σχολιασμό αφθονία θεμάτων που υπερβαίνουν τα όρια του παραλογισμού και σε
αφήνει να διαλέξεις με τι θα ασχοληθείς. Για αυτές τις αράδες λέω να επιλέξω
ανασχηματισμό και ξυλοδαρμό συζύγου ποινικολόγου. Γίνανε λοιπόν οι εκλογές,
δικαιωθήκαμε σε υπερθετικό βαθμό όσοι προβλέπαμε ως αδιαμφισβήτητο νικητή την
αποχή, η κυβέρνηση απώλεσε με οποιαδήποτε ανάγνωση (περσινές εθνικές ή
τελευταίες ευρωεκλογές) ένα τεράστιο κομμάτι της δύναμής της και ο πρωθυπουργός
βγήκε να ανακοινώσει ότι «έλαβε το μήνυμα». Τι καταλαβαίνει ο κάθε καλόπιστος
ακροατής/αναγνώστης ακούγοντας/διαβάζοντας μια τέτοια δήλωση; Ότι υπάρχει
διάθεση για ξεκάθαρες, ριζικές αλλαγές τόσο πολιτικής όσο και προσώπων. Ποια
ήταν τα κύρια ζητήματα της κοινωνίας στον χρόνο της διακυβέρνησης από τον
περσινό εκλογικό θρίαμβο μέχρι φέτος; Η ακρίβεια πρώτη πρώτη φυσικά.
Ακολούθως ο χειρισμός της υπόθεσης του εγκλήματος των Τεμπών. Ο δυσάρεστος,
δυσανάλογα επιβαρυντικός και εν τέλει σαφέστατα άδικος αιφνιδιασμός των
ελευθέρων επαγγελματιών με το φορολογικό νομοσχέδιο εμπνεύσεως Χατζηδάκη. Οι
αλλαγές στον τομέα της δημόσιας υγείας που καθιστούν την πρόσβαση στις
υπηρεσίες της προνόμιο των εχόντων (λέγε με επί πληρωμή απογευματινά ιατρεία).
Για κάποιους και η νομιμοποίηση από την πίσω πόρτα και με θολές ερμηνείες που
ξεπερνούν τα όρια της αντισυνταγματικότητας των μη κρατικών πανεπιστημίων. Τι
έκανε ο πρωθυπουργός. Αρχικά έδωσε οφίτσια σε όσους έβαλαν πλάτη στην
εξεταστική για τα Τέμπη. Σε ανθρώπινο επίπεδο του αξίζουν συγχαρητήρια διότι
επιβραβεύει όσους τον στηρίζουν. Φρονώ όμως ότι η κοινωνία δεν το βλέπει έτσι.
Χατζηδάκης, Άδωνις και λοιποί παραμένουν αμετακίνητοι και ακλόνητοι στις θέσεις
τους -άρα επιβραβεύονται επί της ουσίας για τις πολιτικές επιλογές τους- και ο μόνος
που πλήρωσε το μάρμαρο είναι ο συντοπίτης μας, τέως πλέον, υπουργός Ανάπτυξης.
Όπου και εκεί ένα απλό «φύγε εσύ, έλα εσύ» έγινε και καμία ουσιαστική
διαρθρωτική αλλαγή ή αλλαγή πολιτικής. Οι κανόνες της «αγοράς» παραμένουν
ανέγγιχτοι, οι ανεξάρτητες αρχές αποδυναμωμένες -ή διωκόμενες- και οι τράπεζες, οι
εταιρείες ενέργειας, τροφίμων κλπ θα συνεχίσουν ανενόχλητες να λειτουργούν ως
καρτέλ -μη δε ως κράτος εν κράτει. Με απλά λόγια ο Μανωλιός όχι καν τα ρούχα
αλλιώς αλλά ούτε το βρακί ανάποδα δεν έβαλε. Το αν αυτό είναι ζήτημα φτωχής
γκαρνταρόμπας ή συνολικής βασιλικής γύμνιας φρονώ ότι κάποια στιγμή, ίσως
συντομότερα απ’ ότι γενικά πιστεύεται, θα φανερωθεί.
Το άλλο ιντριγκαδόρικο ζήτημα ήταν ο ξυλοδαρμός της συζύγου ποινικολόγου, όχι
επειδή έχει ενδιαφέρον η ηδονοβλεπτική παρακολούθηση των οικογενειακών
δραμάτων των προβεβλημένων προσώπων αλλά γιατί η διαφορετική αντιμετώπιση

ίδιων καταστάσεων φανερώνει εν τέλει σε όλο της το μεγαλείο τη διαφθορά των
θεσμών και σχεδόν προεξοφλεί την ολοκληρωτική ηθική κατάρρευση της κοινωνίας.
Αν ο απλός πολίτης χειροδικήσει εναντίον ζώου που του επιτίθεται κινδυνεύει να
βρεθεί χρεωμένος, φυλακισμένος και διαπομπευμένος από τα μέσα που
«ενημερώνοντας» καθ-ορίζουν -ή έστω επιχειρούν να το πράξουν- το σωστό και το
λάθος, το καλό και το κακό. Στην προκειμένη περίπτωση ο θύτης αφέθηκε ελεύθερος
με συνοπτικές διαδικασίες με μια απλή δήλωση μετανοίας. Την ίδια ώρα κάποια
τηλεδικαστής -πιστή φίλη του «μάγκα»- ούρλιαζε υπέρ της αθωότητάς του επειδή
«δεν ξέρουμε αν το έχει ξανακάνει ή αν είναι η πρώτη φορά». Εκεί στο ΕΣΡ όλα
καλά ή είναι βαρύ το πάπλωμα; Αλήθεια, αναρωτιούνται άραγε ποτέ αυτοί που
πρέπει σε τι οδηγεί η εμπέδωση και η γιγάντωση αυτού του αισθήματος αδικίας ως
συνέπεια της επιλεκτικής εφαρμογής των νόμων που καταλύει ένα βασικότατο
θεμέλιο μιας κοινωνίας δηλαδή την ισονομία; Ρητορικά, ωστόσο ήρεμα, ρωτάω…

Σχετικές δημοσιεύσεις